Τι είναι η τενοντίτιδα του Ώμου;

Η τενοντίτιδα του ώμου αποτελεί την συχνότερη αιτία πόνου και δυσκαμψίας στον ώμο.

Ο όρος τενοντίτιδα, περιγράφει την φλεγμονή ενός τένοντα, ο οποίος εμφανίζει οίδημα και διόγκωση , με αποτέλεσμα η κίνηση του προκαλεί πόνο.

Η άρθρωση του ώμου σταθεροποιείται από ένα σύνολο μυών, το οποίο ονομάζεται στροφικό πέταλο του ώμου, όπως επίσης και από τον τένοντα του δικεφάλου. Οι τένοντες αυτοί είναι υπεύθυνοι για την κίνηση αλλά και την σταθερότητα του ώμου.

Η θεραπεία της τενοντίτιδας του ώμου, απαιτείται να είναι άμεση και αποτελεσματική για να αποφευχθεί

Που οφείλεται η τενοντίτιδα του Ώμου

Η συχνότερη αιτία της τενοντίτιδας του ώμου είναι η υπερβολική καταπόνηση και οι επαναλαμβανόμενοι μικροτραυματισμοί του τένοντα. Ιδιαίτερα σημαντική είναι βεβαίως και η συνύπαρξη του συνδρόμου υπακρωμιακής προστριβής, που επιδεινώνει τη φλεγμονή. Λιγότερο συχνά, η φλεγμονή μπορεί να οφείλεται σε κάποιον μεμονωμένο, οξύ τραυματισμό.

Για παράδειγμα σε αθλήματα όπως στην κολύμβηση, στο βόλεϊ, στο τένις και στο μπάσκετ, η λανθασμένη τεχνική ή η υπερβολική καταπόνηση μπορούν να προκαλέσουν τενοντίτιδα στον ώμο.

Δεν είναι όμως απαραίτητο να είναι κάποιος αθλητής για να εμφανίσει τενοντίτιδα στον ώμο. Σε επαγγέλματα που απαιτούν παρατεταμένη χρήση του χεριού πάνω από το ύψος του κεφαλιού, ή που απαιτούν επαναλαμβανόμενη άρση βάρους εμφανίζεται πολύ συχνά τενοντίτιδα ώμου. Επιπλέον, μια πτώση πάνω στον ώμο ή μία πτώση με το χέρι τεντωμένο, μπορεί να τραυματίσει τον τένοντα και να προκαλέσει τενοντίτιδα στον ώμο.

Μορφές της τενοντίτιδας Ώμου

Ο τένοντας που προσβάλλεται συχνότερα στην περιοχή του ώμου είναι ο υπερακάνθιος, ο οποίος είναι ο πιο ισχυρός και σημαντικός τένοντας του στροφικού πετάλου και ο ρόλος του είναι να ανυψώνει το χέρι προς τα πλάγια. Κατά δεύτερο λόγο προσβάλλεται ο τένοντας του δικεφάλου , ο οποίος διαδραματίζει σημαντικό ρόλο κατά την ανύψωση βαρέων αντικειμένων και ο οποίος βρίσκεται στην πρόσθια επιφάνεια του ώμου.

Συμπτώματα της τενοντίτιδας Ώμου

Συνήθως ο πόνος στον ώμο εμφανίζεται βαθμιαία. Στα αρχικά στάδια υπάρχει ήπιο άλγος, το οποίο όμως επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου περιορίζοντας σημαντικά την κίνηση του ώμου.
Τα χαρακτηριστικότερα συμπτώματα είναι:

  • Πόνος στον ώμο, όταν το χέρι ανυψώνεται πάνω από το επίπεδο της κεφαλής.
  • Πόνος όταν ξαπλώνουμε πάνω στο χέρι ή όταν σηκώνουμε ένα αντικείμενο με τεντωμένο χέρι.
  • Πόνος όταν φέρνουμε το χέρι πίσω από το κεφάλι ή στην πλάτη.
  • Πόνος στον ώμο που φτάνει μέχρι τον αγκώνα
  • Εφόσον η τενοντίτιδα επιδεινωθεί τότε εμφανίζεται και πόνος ηρεμίας.

Θεραπεία

Η θεραπεία της τενοντίτιδας του ώμου πρέπει να ξεκινά το ταχύτερο δυνατό έτσι ώστε να αποφευχθεί μια πιθανή μελλοντική ρήξη του τένοντα.

Στόχος της θεραπείας είναι η μείωση του πόνου και της φλεγμονής σε  συνδυασμό με τη διατήρηση της δύναμης και του εύρους κίνησης του ώμου.

Στα αρχικά στάδιο των συμπτωμάτων της τενοντίτιδας στον ώμο,  συστήνεται  ανάπαυση και  λήψη παυσίπονων και αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, που συχνά οδηγούν σε ύφεση του πόνου.  Ο πάγος δεν συμβάλει ιδιαίτερα στην ύφεση των συμπτωμάτων και για αυτό δεν συνιστάται στην θεραπεία της τενοντίτιδας του ώμου.

Αν τα συμπτώματα της τενοντίτιδας στον ώμο επιμένουν, απαιτείται βελτίωση της τεχνικής στους αθλητές, φυσικοθεραπεία, τοπική έγχυση κορτιζόνης ή βιολογικών παραγόντων (PRP).

Οι ασκήσεις για την τενοντίτιδα του ώμου πρέπει να γίνονται πάντα κάτω από την καθοδήγηση ενός έμπειρου φυσικοθεραπευτή. Σε διαφορετική περίπτωση τα συμπτώματα μπορούν να επιδεινωθούν.

Η τοπική έγχυση βιολογικών παραγόντων στην τενοντίτιδα του ώμου, έχει αποδεδειγμένα πολύ καλά αποτελέσματα τα τελευταία χρόνια και αποτελεί στις μέρες μας την πρώτη θεραπευτική επιλογή  στην αντιμετώπιση της τενοντίτιδας του ώμου.

Αν η συντηρητική αγωγή δεν βοηθήσει και τα συμπτώματα επιδεινώνονται, ενδείκνυται η χειρουργική αποκατάσταση του προβλήματος. Με τη βοήθεια της αρθροσκόπησης του ώμου, μιας ελάχιστα επεμβατικής τεχνικής, γίνεται καθαρισμός του τένοντα και αφαίρεση των φλεγμονωδών στοιχείων. Η επέμβαση διαρκεί 30 λεπτά και δεν απαιτεί νοσηλεία.  Ο ασθενής επανέρχεται άμεσα στις δραστηριότητες του χωρίς περαιτέρω ενοχλήματα.